[[{"content_id":543650,"content_number":0,"portal_id":126,"lang_id":"fa","content_title":"خجسته سالروز میلاد باسعادت و سراسر خیر و برکت دهمین پیشوای هدایت؛ حضرت امام علی بن محمد النقی الهادی ( علیه السلام ) را تبریک و شادباش عرض می نماییم.","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":"چکیده ای از زندگینامه امام علی النقی (ع)\r\n نام : علی\r\nلقب : هادی ، نقی\r\nکنیه : ابوالحسن\r\nنام پدر : محمد ( حضرت امام جواد (ع))\r\nنام مادر : سمانه مغربیه\r\nتاریخ ولادت : 15 ذی الحجه سال 212 هجری قمری\r\nمحل ولادت : مدینه طیبه\r\nمدت عمر شریف : ۴۲ سال\r\n\r\nمدت امامت : 33 سال\r\n\r\nتعداد فرزندان : 4 پسر و 1 دختر\r\nتاریخ شهادت : 3 ماه رجب سال 254 هجری\r\nعلت و نحوه شهادت : طعام زهر آلود\r\nنام قاتل : متوکل عباسی\r\nمحل دفن : سامراء\r\n\r\nولادت امام علی النقی (ع)\r\nامام هادی(ع) در روستای صریا که در یک فرسخی مدینه قرار داشت، در روز سه شنبه، نیمه ذی الحجه دیده به جهان گشود. پدر بزرگوارش نام او را علی نهاد.\r\nپیش از آنکه امام هادی(ع) به امامت برسد، پدرش، امام جواد(ع) در فرصت های مناسب به امامت و جانشینی او تصریح کرده بود. برای مثال، آن هنگام که در سال 220 هجری از مدینه به سوی بغداد می رفت، یکی از یاران حضرت به نام اسماعیل بن مهران پرسید: امام بعد از شما کیست؟ آن حضرت در پاسخ فرمود: «امر امامت پس از من به عهده پسرم علی (امام هادی) است».\r\nیکی از کارهای مهم امام هادی(ع) که امامان اهمیت بسیاری به آن می دادند، حفظ خط فکری و فرهنگی تشیع و جلوگیری از ترویج اندیشه های مخالفان بود. این کار به تربیت شاگردان برجسته و تشکیل حوزه علمیه و تدریس فقه و عقاید اصول اسلامی نیاز داشت که در عصر امام باقر و امام صادق(ع) این زمینه به طور گسترده فراهم شد و سپس امامان دیگر حتی در شرایط بسیار سخت آن را تبیین و دنبال کردند.\r\nامام هادی(ع) در این زمینه گام های اساسی و مهمی برداشت و شاگردان برجسته ای چون حضرت عبدالعظیم حسنی، خیران الخادم، این سکّیت اهوازی، ابوهاشم جعفری، حسین بن محمد مدائنی، جعفر بن سهیل و اسماعیل بن مهران را تربیت کرد و شاگردان برجسته پدر و جدش را دور خود گرد آورد و حوزه علمی فعال و پرتلاشی به وجود آورد.\r\n\r\nسیمای امام هادی (ع)\r\nامام هادی (ع) ، قامتی متوسط و چهره ای گندم گون داشت .\r\nمعروف است که هر آدم غمناک که بر سیمای او می نگریست اندوهش از بین می رفت و دلشاد و خرم می گشت ، او محبوب القلوب و صاحب هیبت بود ، اگر دشمن در راه به وی می رسید بی اختیار فروتن می گشت . هنگام راه رفتن گامها را کوچک بر می داشت، خوش چهره و خوش بوی بود.\r\n\r\n\r\nنام و القاب امام علی النقی (ع)\r\nنام امام دهم شیعه علی و کنیه اش ابوالحسن می باشد، مشهورترین لقبهای وی نقی و هادی است. گاهی او را نجیب و مرتضی، عالم، ناصح، متقی، امین، طبیب، متوکل می گفتند.\r\n\r\nمورخان نوشته اند که امام هادی نخست لقب متوکل را داشت چون این لقب، نام خلیفه عباسی شد نمی خواست هم نام خلیفه جنایتکار شود. لذا لقب متوکل را ترک، و به یارانش سفارش نمود که وی را بدان لقب یاد نکنند، تا مبادا عباسیان گمان بدی درباره او کنند. مشهورترین لقبهای وی نقی بود که به معنی پاک است.\r\n\r\n مشهورترین لقبهای امام علی النقی، نقی و هادی است\r\n\r\n\r\nفضایل و ویژگی های اخلاقی امام علی نقی (ع)\r\nامام علی النقی جمیع صفات نیک و مفاخر معنوی را یک جا در وجود داشت.\r\n\r\nروابط اخلاقی او با سایرین گوارا و بسی شیرین جلوه می نمود، روش او منصفانه و منطبق با اصول عدالت بود، کارهایش شایسته تمجید و تحسین انگیز بود زیرا به همراه فضیلت و شرافت بود.\r\n\r\nابن شهر آشوب از رجال حدیث نقل می کند که او نیک سرشت ترین و پاکترین روش را در میان جامعه دارا بود ، راستگو ترین افراد جامعه محسوب می شد، شخصیتی بود گشاده روی و کاملترین انسانهای جامعه از نظر اخلاقی به شمار می رفت.\r\n\r\nبه هنگام سکوت، شکوه هیبت و تشعشع وقار، چهره او را در بر می گرفت و چون لب به سخن می گشود گزیده و نغز می گفت به طوری که شعاع کلامش روح آدمیان را سحر می کرد و درخشش کلامش نور افشانی می نمود . او از دودمان رسالت و امامت و جایگاه استقرار وصایت و خلافت اسلامی به شمار می رود ، حضرتش شاخه ای از درخت پاک نبوت و میوه درخت رسالت محمدی است .\r\n\r\nاز کلام گوهربار امام نقی(ع)\r\n1-یگانگی خدا\r\nلَمْ یزَلِ اللهَ وَحْدَهُ لاشیء معه ثُمَّ خَلَقَ الاشیاء بدیعاً و اختار لِنَفْسِهِ اَحْسَنَ الاَسماءِ؛ (بحارالانوار، ج54، ص83.(\r\nخداوند از ازل تنها بود و چیزی با او نبود. سپس اشیا را به صورت نو ظهور آفرید و برای خودش بهترین نام‌ها را برگزید.\r\n\r\n2- فروتنی\r\nالتواضع اَن تعطی الناس ما تُحِبُّ ان تُعطاهُ؛ (الکافی، ج2، ص124(\r\nفروتنی آن است که با مردم چنان رفتار کنی که دوست داری با تو چنان باشند.\r\n\r\n3-نقد پذیری\r\nلبعض موالیه: عاتِبْ فلاناً و قل له ان الله اذا اراد بِعَبْدٍ خیراً اذا عُوتِبَ قَبِلَ (وسائل الشیعه، ج2، ص18(\r\nامام هادی(ع) به یکی از دوستانش فرمود: فلانی را توبیخ کن و به او بگو: خداوند چون خیر بنده‌ای خواهد، هر گاه توبیخ شود، بپذیرد (و در صد جبران نقص براید(.\r\n\r\n4- دنیا جایگاه آزمایش\r\nان الله جَعَلَ الدنیا دار بلوی و الآخره دار عقبی، و جَعَلَ بَلْوَی الدنیا لِثوابِ الاخرهِ سَبَباً و ثوابَ الاخرهِ مِنْ بَلْوی الدنیا عِوَضاً (بحارالانوار، ج75، ص356.(\r\nهمانا که خداوند دنیا را سرای امتحان و آزمایش، و آخرت را سرای رسیدگی، و بلای دنیا را وسیله ثواب آخرت، و ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داده است.\r\n\r\n5- انسان بی‌شخصیت\r\nمَنْ هانَتْ علیه نَفْسَهُ فلاتَأمَنْ شَرَّهُ (بحارالانوار، ج72، ص300.(\r\nکسی که خود را پست شمارد، از شر او در امان مباش.\r\n\r\n6- دنیا جایگاه سود و زیان\r\nاَلدُّنْیا سُوقٌ رَبِحَ فیها قَوْمٌ وَ خَسِرَ آخَروُنَ؛ (بحارالانوار، ج75، ص366(\r\n\r\nدنیا بازاری است که گروهی در آن سود برند و دسته‌ای زیان بینند.\r\n\r\n7-زیباتر از زیبایی\r\nخَیرٌ مِنْ الخیر فاعِلُهُ، و اَجْمَلُ من الجمیل قائِلُهُ، و اَرْجَحُ من العلم حامِلُهُ، وَ شَرٌّ مِنَ الشَرِّ جالِبُه، وَ اَهُوَلَ مِنَ الهَوْلِ راکِبُهُ؛ (بحارالانوار، ج75، ص370(\r\nبهتر از نیکی، نیکوکاری است، و زیباتر از زیبایی، گوینده آن است، و برتر از علم، حامل آن است، و بدتر از بدی، عامل آن است، و وحشتناک‌تر از وحشت، آورنده آن است.\r\n\r\n8- خشم بر زیردستان\r\nاَلْغَضَبُ علی مَنْ تَمْلِکُ لَوْمٌ؛ (بحارالانوار، ج75، ص370(\r\nخشم به زیردستان از پستی است.\r\n\r\n9-عاق والدین\r\nاَلْعُقُوقُ ثُکْلُ مَنْ لَمْ یثْکَلْ؛ (مستدرک، ج15، ص194.(\r\nنافرمانی(فرزند از پدر و مادر) مصیبت مصیبت نادیدگان است.\r\n\r\n10- بی‌طاقتی در مصیبت\r\nاَلْمُصِیبَهُ للِصّابِرِ واحِدَهٌ وَ لِلْجازِعِ اِثْنَتانِ؛ (مستدرک، ج2، ص445)\r\nمصیبت برای صابر یکی است و برای کسی که بی‌طاقتی می‌کند، دوتاست.\r\n\r\n11-اسیر زبان\r\nراکِبُ الحَروُنِ اَسیرُ نَفْسِهِ، وَ الجاهِلُ اَسِیرُ لِسانِهِ؛ (بحارالانوار، ج75، ص 369)\r\nکسی که بر اسب سرکش سوار است، اسیر هوای نفس خویش و نادان اسیر زبان خوش است.","content_html":"

چکیده ای از زندگینامه امام علی النقی (ع)<\/strong>
\n نام : علی
\nلقب : هادی ، نقی
\nکنیه : ابوالحسن
\nنام پدر : محمد ( حضرت امام جواد (ع))
\nنام مادر : سمانه مغربیه
\nتاریخ ولادت : 15 ذی الحجه سال 212 هجری قمری
\nمحل ولادت : مدینه طیبه
\nمدت عمر شریف : ۴۲ سال<\/p>\n\n

مدت امامت : 33 سال<\/p>\n\n

تعداد فرزندان : 4 پسر و 1 دختر
\nتاریخ شهادت : 3 ماه رجب سال 254 هجری
\nعلت و نحوه شهادت : طعام زهر آلود
\nنام قاتل : متوکل عباسی
\nمحل دفن : سامراء

ولادت امام علی النقی (ع)<\/strong>
\nامام هادی(ع) در روستای صریا که در یک فرسخی مدینه قرار داشت، در روز سه شنبه، نیمه ذی الحجه دیده به جهان گشود. پدر بزرگوارش نام او را علی نهاد.<\/span>
\nپیش از آنکه امام هادی(ع) به امامت برسد، پدرش، امام جواد(ع) در فرصت های مناسب به امامت و جانشینی او تصریح کرده بود. برای مثال، آن هنگام که در سال 220 هجری از مدینه به سوی بغداد می رفت، یکی از یاران حضرت به نام اسماعیل بن مهران پرسید: امام بعد از شما کیست؟ آن حضرت در پاسخ فرمود: «امر امامت پس از من به عهده پسرم علی (امام هادی) است».<\/span>
\nیکی از کارهای مهم امام هادی(ع) که امامان اهمیت بسیاری به آن می دادند، حفظ خط فکری و فرهنگی تشیع و جلوگیری از ترویج اندیشه های مخالفان بود. این کار به تربیت شاگردان برجسته و تشکیل حوزه علمیه و تدریس فقه و عقاید اصول اسلامی نیاز داشت که در عصر امام باقر و امام صادق(ع) این زمینه به طور گسترده فراهم شد و سپس امامان دیگر حتی در شرایط بسیار سخت آن را تبیین و دنبال کردند.<\/span>
\nامام هادی(ع) در این زمینه گام های اساسی و مهمی برداشت و شاگردان برجسته ای چون حضرت عبدالعظیم حسنی، خیران الخادم، این سکّیت اهوازی، ابوهاشم جعفری، حسین بن محمد مدائنی، جعفر بن سهیل و اسماعیل بن مهران را تربیت کرد و شاگردان برجسته پدر و جدش را دور خود گرد آورد و حوزه علمی فعال و پرتلاشی به وجود آورد.<\/span>

سیمای امام هادی (ع)<\/strong>
\nامام هادی (ع) ، قامتی متوسط و چهره ای گندم گون داشت .<\/span>
\nمعروف است که هر آدم غمناک که بر سیمای او می نگریست اندوهش از بین می رفت و دلشاد و خرم می گشت ، او محبوب القلوب و صاحب هیبت بود ، اگر دشمن در راه به وی می رسید بی اختیار فروتن می گشت . هنگام راه رفتن گامها را کوچک بر می داشت، خوش چهره و خوش بوی بود.<\/span><\/p>\n\n


نام و القاب امام علی النقی (ع)<\/strong>
\nنام امام دهم شیعه علی و کنیه اش ابوالحسن می باشد، مشهورترین لقبهای وی نقی و هادی است. گاهی او را نجیب و مرتضی، عالم، ناصح، متقی، امین، طبیب، متوکل می گفتند.<\/span><\/p>\n\n

مورخان نوشته اند که امام هادی نخست لقب متوکل را داشت چون این لقب، نام خلیفه عباسی شد نمی خواست هم نام خلیفه جنایتکار شود. لذا لقب متوکل را ترک، و به یارانش سفارش نمود که وی را بدان لقب یاد نکنند، تا مبادا عباسیان گمان بدی درباره او کنند. مشهورترین لقبهای وی نقی بود که به معنی پاک است.<\/span><\/p>\n\n

 مشهورترین لقبهای امام علی النقی، نقی و هادی است<\/p>\n\n


فضایل و ویژگی های اخلاقی امام علی نقی (ع)<\/strong>
\nامام علی النقی جمیع صفات نیک و مفاخر معنوی را یک جا در وجود داشت.<\/span><\/p>\n\n

روابط اخلاقی او با سایرین گوارا و بسی شیرین جلوه می نمود، روش او منصفانه و منطبق با اصول عدالت بود، کارهایش شایسته تمجید و تحسین انگیز بود زیرا به همراه فضیلت و شرافت بود.<\/span><\/p>\n\n

ابن شهر آشوب از رجال حدیث نقل می کند که او نیک سرشت ترین و پاکترین روش را در میان جامعه دارا بود ، راستگو ترین افراد جامعه محسوب می شد، شخصیتی بود گشاده روی و کاملترین انسانهای جامعه از نظر اخلاقی به شمار می رفت.<\/span><\/p>\n\n

به هنگام سکوت، شکوه هیبت و تشعشع وقار، چهره او را در بر می گرفت و چون لب به سخن می گشود گزیده و نغز می گفت به طوری که شعاع کلامش روح آدمیان را سحر می کرد و درخشش کلامش نور افشانی می نمود . او از دودمان رسالت و امامت و جایگاه استقرار وصایت و خلافت اسلامی به شمار می رود ، حضرتش شاخه ای از درخت پاک نبوت و میوه درخت رسالت محمدی است .<\/span>

از کلام گوهربار امام نقی(ع)<\/strong>
1-یگانگی خدا<\/strong>
\nلَمْ یزَلِ اللهَ وَحْدَهُ لاشیء معه ثُمَّ خَلَقَ الاشیاء بدیعاً و اختار لِنَفْسِهِ اَحْسَنَ الاَسماءِ؛ (بحارالانوار، ج54، ص83.(<\/span>
\nخداوند از ازل تنها بود و چیزی با او نبود. سپس اشیا را به صورت نو ظهور آفرید و برای خودش بهترین نام‌ها را برگزید.<\/span>

2-<\/strong> فروتنی<\/strong>
\nالتواضع اَن تعطی الناس ما تُحِبُّ ان تُعطاهُ؛ (الکافی، ج2، ص124(<\/span>
\nفروتنی آن است که با مردم چنان رفتار کنی که دوست داری با تو چنان باشند.<\/span>

3-نقد پذیری<\/strong>
\nلبعض موالیه: عاتِبْ فلاناً و قل له ان الله اذا اراد بِعَبْدٍ خیراً اذا عُوتِبَ قَبِلَ (وسائل الشیعه، ج2، ص18(<\/span>
\nامام هادی(ع) به یکی از دوستانش فرمود: فلانی را توبیخ کن و به او بگو: خداوند چون خیر بنده‌ای خواهد، هر گاه توبیخ شود، بپذیرد (و در صد جبران نقص براید(.<\/span>

4-<\/strong> دنیا جایگاه آزمایش<\/strong>
\nان الله جَعَلَ الدنیا دار بلوی و الآخره دار عقبی، و جَعَلَ بَلْوَی الدنیا لِثوابِ الاخرهِ سَبَباً و ثوابَ الاخرهِ مِنْ بَلْوی الدنیا عِوَضاً (بحارالانوار، ج75، ص356.(<\/span>
\nهمانا که خداوند دنیا را سرای امتحان و آزمایش، و آخرت را سرای رسیدگی، و بلای دنیا را وسیله ثواب آخرت، و ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داده است.<\/span>

5-<\/strong> انسان بی‌شخصیت<\/strong>
\nمَنْ هانَتْ علیه نَفْسَهُ فلاتَأمَنْ شَرَّهُ (بحارالانوار، ج72، ص300.(<\/span>
\nکسی که خود را پست شمارد، از شر او در امان مباش.<\/span>

6-<\/strong> دنیا جایگاه سود و زیان<\/strong>
\nاَلدُّنْیا سُوقٌ رَبِحَ فیها قَوْمٌ وَ خَسِرَ آخَروُنَ؛ (بحارالانوار، ج75، ص366(<\/span><\/p>\n\n

دنیا بازاری است که گروهی در آن سود برند و دسته‌ای زیان بینند.<\/span>

7-زیباتر از زیبایی<\/strong>
\nخَیرٌ مِنْ الخیر فاعِلُهُ، و اَجْمَلُ من الجمیل قائِلُهُ، و اَرْجَحُ من العلم حامِلُهُ، وَ شَرٌّ مِنَ الشَرِّ جالِبُه، وَ اَهُوَلَ مِنَ الهَوْلِ راکِبُهُ؛ (بحارالانوار، ج75، ص370(<\/span>
\nبهتر از نیکی، نیکوکاری است، و زیباتر از زیبایی، گوینده آن است، و برتر از علم، حامل آن است، و بدتر از بدی، عامل آن است، و وحشتناک‌تر از وحشت، آورنده آن است.<\/span>

8-<\/strong> خشم بر زیردستان<\/strong>
\nاَلْغَضَبُ علی مَنْ تَمْلِکُ لَوْمٌ؛ (بحارالانوار، ج75، ص370(<\/span>
\nخشم به زیردستان از پستی است.<\/span>

9-عاق والدین<\/strong>
\nاَلْعُقُوقُ ثُکْلُ مَنْ لَمْ یثْکَلْ؛ (مستدرک، ج15، ص194.(<\/span>
\nنافرمانی(فرزند از پدر و مادر) مصیبت مصیبت نادیدگان است.<\/span>

10-<\/strong> بی‌طاقتی در مصیبت<\/strong>
\nاَلْمُصِیبَهُ للِصّابِرِ واحِدَهٌ وَ لِلْجازِعِ اِثْنَتانِ؛ (مستدرک، ج2، ص445)
\nمصیبت برای صابر یکی است و برای کسی که بی‌طاقتی می‌کند، دوتاست.<\/span>

11-اسیر زبان<\/strong>
\nراکِبُ الحَروُنِ اَسیرُ نَفْسِهِ، وَ الجاهِلُ اَسِیرُ لِسانِهِ؛ (بحارالانوار، ج75، ص 369)
\nکسی که بر اسب سرکش سوار است، اسیر هوای نفس خویش و نادان اسیر زبان خوش است.<\/span><\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2020-08-05 08:10:18","content_date_event":"2020-08-05 08:10:18","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2020-08-05 08:18:23","content_date_register":"2020-08-05 08:18:23","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":177439,"eid":0,"attach_title":null,"attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480_150_113.webp","300":".\/cache\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480_300_225.webp","400":".\/cache\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480_400_300.webp","600":".\/cache\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480_600_450.webp","900":".\/cache\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480_900_675.webp","1200":".\/cache\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480_1024_768.webp"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":2748253480,"files":{"original":{"url":".\/file\/126\/attach\/202008\/295158_2748253480.jpg","width":1024,"height":768,"size":0}}}]}]]